رواية حوريتى بقلم مارينا عبود

زينب بصدمه :اتغيرتى اوووى يا حور

_طبعنا، كنتى فكرانى هفضل طول عمرى البنت المهزوزه الضعيفه اللى انتوا بتضر*بوها ولا ايه لا يا روحى فوقى وياريت توصلى سلامى ل مدام انتصار وقاسم بيه واتفضلى بره

*كانت بتبصلى بصدمه حته انا كنت مصدومه من نفسى معرفش جتلى الشجاعه منين انى ارد عليها ومكنتش اعرف انه فى عيون مرقبانا وواقفه بره بتبصلى بفخر زينب طلعت وهو دخل وانا اترميت فى ح.ضنه

_شكررررا
رحيم بابتسامه:على ايه

_من غيرك مكنتش هقدر اواجهم

=انا فخور بيكى اووى عاوزك كده ديما سواء كنت موجود معاكى او لا عاوزك قويه واثقه من نفسك ومتسمحيش لحد يقلل منك

_احم جمـ,,ــــاعه انا مغلطتش لما قولت انه رحيم مصدر قوتى هو فعلا كده

“جميل تلاقى اللى يشجعك ويدعمك فى كل الأوقات والاجمل انك تلاقى اللى يغيرك للافضل ”

_ابتسمت ولفيت ايديا حولين رقبته :طيب مش هنروح للدكتور بقاا

ابتسم:نروح علشانك

ضحكت ولبست شنطتى واخدنى وطلعنا روحنا للدكتور وفحصه واداه ادويه

*رجعنا البيت وكان باين عليه التعب والارهاق ساعدته يغير هدومه وفرد جسمه على السرير بتعب

جبت اكل واكلنا وعطيته الدواء

_انت كويس

ابتسم ومسك ايدي باسها:كويس طول ما انتى جنبى

_ح.ضنته وحطيت راسى على صدره:انا مش عاوزه اشوفك كده

=كده أزاى

قومت وقعدت قصاده:مش عاوزه اشوفك ضعيف رحيم انت مصدر قوتى وانا ضعيفه من غيرك ف علشان خاطرى تخلى بالك من نفسك

_رحيم بابتسامة:حاضر

فجاه جتله رساله خلت ملامح وشه تتحول 180 درجه وعيونه بقت بقعه د*م

_سالته بخوف:رحيم ف ايه

رفع الفون وكانت صور ليا مع شخص وهو حاضنى وانا قريبه منه بصتله بخوف