رواية حوريتى بقلم مارينا عبود
رحيم ببرود:وانت مالك انت
عمار بضحك :وربنا مجنون المهم متنساش فرحى كمان شهر هااا فرحى
رحيم بضحك:عارف وبعدين ازاى عاوزنى انسه فرحك
عمار بضحك:اشطاا ابقه هات حوريتك معاك وجرى من قدامه
رحيم بغيظ :يا ابن ال***انا هوريك وطلع لفوق
_كنت واقفه بفكر استخبه فين ولقيت الباب اتفتح وهو دخل وقعد قصادى
فضلت ابص فى أرجاء الاوضه علشان عينى متجيش فى عينه لحد ما اتكلم
=تعالى هنااا
_انا انا ولله ما عملت حاجه
=حوريه انا مبحبش اعيد كلامى مرتين تعالى هنااا
اتقدمت وانا بقدم خطوه وبرجع خطوه لحد ما وقفت قدامه
=تعالى اقعدى هناا وشاور على رجله
_ايه الولد إللى ميعرفش الادب ده وكالعاده قبل منطق كان شاددنى ومقعدنى على رجله انا قولت برضوا الولد ده معدتش عليه تربيه ومحدش رباه د.فن رأسه فى رقبتى وانا بحاول ابعد
_هو هو انا ممكن اطلب طلب
بعد عنى وابتسم :اطلبى يا حوريتى
_ممكن يعنى نبقه صحاب
بصلى باستغراب واتكلم:صحاب ؟
_ااه انا يعنى هو بصراحه
=ح.ضن كفوف ايدى بايده علشان يطمنى
*كنت متوتره وخايفه ومش قادره اجمع الكلام انا عشت وحيده مكنشى ليا صحاب وف يوم وليله بقيت مع شخص غريب فى بيت واحد صحيح هو اتجوزنى بس انا خايفه اقربله خايفه يتغير ويبقه زى بابا رحيم اول حد احس معاه بالامان فوقت من سرحانى على صوته صوته جميل مميز خصوصا وهو بينطق اسمى
=حوريتى اهدى انا معاكى اتكلمى ومتخفيش
_استجمعت قوتى وبصيت فى عنيه الرمادى عيونه لونها مميز جذاب قادره تاخدك ل مكان تانى سرحت فى عنيه وحلاوتهم ونسيت كنت هقول ايه
رحيم بابتسامه:عارف انهم حلوين
_هما ايه إللى حلوين
رحيم بغرور:عيونى إللى منزلتيش عينك من عليهم ونسيتى كنتى هتقولى ايه
_وشى قلب طماطم وبصيت الناحيه التانيه كلامه صح هو فعلا عيونه حلوين اووى بصتله تانى بغيظ وانا بحاول ادارى كسوفى
_انت مغرور اووى على فكره
ضحك:عارف
_طيب اوعه كده وسبنى
=ام.وت فيكى وانتى مكسوفه كده
*احم جــ,,ـماعه انا قلبى خلاص وقع وحبيته انا بعترف اهوو
_ط طيب سبنى
=لا قولى كنتى عاوزه ايه
رفعت ايديا وانا ببصله ببراءه :نبقه صحاب
*رفع حاجبه وبصلى:امم ليه
_علشان ناخد على بعض اكتر وانا اقدر اتعود عليك
ابتسم ومسك ايدى :موافق
*عااا فرحت اووى وبدون وعى اترميت فى ح.ضنه ،انا عاوزه حد يدينى بالشبشب على دماغى ولله ايه إللى هببته ده بعدت عنه بسرعه
