رواية حوريتى بقلم مارينا عبود
*نزلت لقيت الخدم بيحطوا الاكل قعدت على اول كرسى قابلنى وانا بحاول اخد نفسى بصيت لقيته نازل من على السلم وبيبصلى ويضحك
_بيضحك على ايه ده يخرب بيتك وانت قمر
قعد قصادى وعنيه منزلتش من عليه وانا بحاول اتجنب نظراته
_احم هو هو انت عايش هنااا لوحدك
=اااه
_اومال اهلك فيين
ملامحه اتبدلت للحزن :متو.فيين
سكت انا عارفه هو حاسس ب ايه انا كمان من بعد مو*ت ماما مبقاش ليا حد حته ابويا عمره ما حبنى كنت لسه هتكلم بس سمعت صوت
………..:رررررررحيييييييييييم
البارت السادس
سكت انا عارفه هو حاسس ب ايه انا كمان من بعد مو*ت ماما مبقاش ليا حد حته ابويا عمره ما حبنى كنت لسه هتكلم بس سمعت صوت
………..:رررررررحيييييييييييم
بصيت ناحيه الباب لقيت شاب واقف وبيبصله وعلى وشه ابتسامه بصتله لقيته قام وراح نحيته وح.ضنه بحب وقفت وانا بشوفهم
عمار :كده يا واطى تتجوز من غير ما تقولى
رحيم بضحك:انا اسف كل حاجه حصلت بسرعه وملحقتش اقولك
عمار بحب:ولا يهمك وقرب وهمس فى أذنه
قولى بقااا القمر إللى وراك هى العروسه
رحيم التفت وبص ل حور إللى واقفه مربعه ايديها قدام صـ,,ـدرها وبتبص عليهم
رحيم بضحك:اااه هى
عمار :لا قمر بصراحه عرفت تنقى يا ولد يا رحيم
رحيم بحده”عمااااااار
عمار بضحك؛خلاص خلاص متزعلش تعال عرفنى عليها ولا هتسبنى واقف كده
رحيم:ادخل اعرفك عليها وامشى علطول
عمار:هى حصلت تطردنى
رحيم بغيظ:اااه عريس جديد وكده
عمار بضحك:وحيات امك
رحيم ببرود:عارف لو مكنتش ابن عمتى كنت طردتك طرد الكلاب
عمار بضحك:طول عمرك اصيل يابن خالى اوعه كده
*كنت واقفه بتابع حوارهم وهما بيتهمسوا شكلهم قريبين من بعض بس هما ليه بيبصوا عليه كده ياختى معقوله اكون عملت مصيبه ببص لقيتهم جايين هما الاتنين ناحيتى طب اهرب ولا اعمل ايه دلوقتى لا حور أجمدى كده ف ايه
رحيم بابتسامه :حوريه اعرفك ده عمار ابن خالتى
_ابتسمت وسلمت عليه
عمار بإعجاب:حوريه اسمك مميز يا حوريه
_بصتله حسيت عنيه بتطق شرار ياختى اعمل دلوقتى هياكلنى
_ش شكرا بعد اذنكم جريت بسرعه من قدامهم كنت حاسه انه هياكلنى بنظراته ف مكنشى قدامى غير الهروب دخلت الاوضه وفضلت رايحه جايه جايه رايحه وبلف حولين نفسى زى الناس التايه كده تعرفوهم احم اهو انا زيهم
فى الريسيبشن
عمار ؛ايه يا عم انت عامل للبنت رعب كده ليه
